Polish English German

Odwiedziny dziś: 0

Łacznie od 08.2013: 2094

Currently are one guest and no members online

Dawny cmentarz w Lisiej Górze, stan na 30.03.2014r.
Film na YouTube.

Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz
Lisia Góra - cmentarz

W mieście Gassen podobnie jak w innych miejscowościach tego okresu stawiano pomniki poległym żołnierzom niemieckim.


  
(pierwotnie w rynku)                                                                               (po przeniesieniu do parku)
W centrum miasta na rynku postawiono (przed rokiem 1897) „pomnik wojen pruskich” poświęcony poległym żołnierzom biorącym udział w wojnach z lat: 1864r.- Wojna Duńska, 1866r. - Wojna
Prusko-Austriacka oraz Francusko-Pruska - 1870-1871. Został przeniesiony w 1938 roku z rynku do Parku. Do dziś zachował się jedynie cokół pomnika.
 

 

 

(rok 1935 - odsłonięcie pomika w parku)


Dnia 1 maja 1935 roku w Gassen (Jasieniu) odbyła się uroczystość odsłonięcia pomnika poświęconego poległym w I wojnie światowej. Tablice na pomniku zawierały napis „Poległym w Wielkiej Wojnie 1914/18 oddanym synom miasta Gassen na Łużycach” (Ihren im Weltkrieg 1914/18 gefallenen Söhnen gewidmet von der Stadt Gassen n/L) i w tej formie zachowały się do roku 1945. Pomnik znajduje się do dziś w parku miejskim.  Stoi w części parku zwanym przez mieszkańców przedwojennego miasta „placem lub polem bohaterów”.  Teren został otoczony rzędami dębów posadzonych po jednym dla każdego zmarłego żołnierza. Było ich 114 drzew.

 

tekst z http://1000gp.ovh.net/~xnzamkip/php-files/readarticle.php?article_id=55


Wieś w gminie Jasień powiatu żarskiego swoimi początkami sięgająca średniowiecza. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z roku 1343 roku. W 1348 roku wieś przez lat osiem należała do Dersekina von Weizensee. W 1356 roku jako właścicieli wymienia się Kristiana von Witzleben oraz Friedericha von Kottwitz. Po włączeniu części wsi do Brandenburgii dochodzi do podziału wsi na część brandenburską i dolnołużycką. Granica przebiegała przez sam środek wsi. W 1515 roku jako właściciela części dolnołużyckiej wymienia się Hansa von Kalckreuth, w 1528 roku Hansa von Loben. W XVIII wieku właścicielem części brandenburskiej była rodzina von Beerfelde z Lubska. W XIX wieku część brandenburska była w posiadaniu rodu von Endell, część dolnołużycka w posiadaniu rodziny von Lessing. Pod koniec XIX wieku całość jest w posiadaniu Hermanna von Beerfelde.
We wsi znajduje się dwór klasycystyczny w zespole folwarcznym zbudowany około roku 1800 na rzucie prostokąta, podpiwniczony, piętrowy z użytkowym poddaszem, kryty dachem mansardowym z lukarnami. Pierwotnie posiadający dwa wejścia- jedno w elewacji północnej, drugie we wschodniej, trzecie powstałe współcześnie podczas rozbudowy elewacji południowej.
Po drugiej wojnie światowej w posiadaniu PGR z przeznaczeniem na mieszkania dla pracowników. Dwór nadal pełni funkcję mieszkalną.

Nazwy wsi: Bieszków - Berthelsdorf - Bjesków
Pierwsza informacja o wsi pochodzi z roku 1381 z Rejestru Ziemskiego Panów Żarskich (Herrschaft Sorau), gdzie wymieniana jest jako dobro Dietricha von Briesen. Sto lat później należy do rodziny von Reinsperg, i pozostała w tym rodzie ok. 300 lat. W dokumencie z 16.04.1509 jako spadkobierca dóbr Grabik i Pietrzyków wymieniany jest Georg von Reinsperg z Bieszkowa. W roku 1573 wymieniani są też bracia Georg, Baltzer, Jahn, Melchior i Nicol von Reinsperg z Bieszkowa przy sprawie Seyfrieda von Promnitza Pana na Żarach i Christopha von Quoss, a dotyczącej wypasu owiec na terenach obejmujących ich dobra. W dokumencie tym wspomina się też o winnicy, która funkcjonowała w Bieszkowie do połowy XIX wieku.
W dokumencie z 04.05.1590 roku Georg wymieniany jest jako samodzielny właściciel Bieszkowa. Umiera On w 1611 roku, nie pozostawiając po sobie spadkobiercy. Dobra przeszły na jego bratanka Hansa Georga von Reinsperga. Wieś w 1644r. zamieszkiwało 45 chłopów. Hans Georg von Reinsperg (1598-1666) Pan na Bieszkowie był dwukrotnie żonaty. W pierwszym małżeństwie z Marie von Wiedebach. W drugim z Ursula Katharina von Sehlstrang i miał z nią synów Siegmunda Seyfrieda, Hansa Georga i Jacoba (Jonas) Albrechta. Był on sędzią zmarł 31.8.1666. W dokumencie z 30.8.1665 hrabia Promintz potwierdza Jemu prawo do Bieszkowa, jako dobro otrzymane jeszcze od panów von Biber¬stein.
Po śmierci Hansa Georga (31.8.1666) wdowa z małymi dziećmi z trudem utrzymywała majątek. Głównym wierzycielem był Hans Caspar von Loben, któremu rodzina była winna 4.337 talatów. Dług został spłacony. Dnia 12.09.1696 roku Bieszków przeszedł ostatecznie na wyłączną własność Hans Georg von Reins¬perg.
Hans Georg von Reinsperg umarł 4.9.1712 i pozostawił po sobie wdowę Johanna Tugendreich von Wiedebach , (siostrę Ottona Ge¬orga von Wiedebach) i synów Siegmunda Seyfrieda i Hansa Georga.
W testamencie z 22.08.1712 roku wolą Hansa Georga von Reinsperga dwór w Bieszkowie przeszedł na syna Siegmunda Seyfrieda, który w 1715 roku pożyczył 500 talarów od sióstr Ewy Sophi i Mari Luise von Loben na rozbudowę majątku. Jego narzeczoną była Johanna Charlotta Sibylla von Nostitz. Wspomina się, że mieli 6-cioro dzieci. Siegmund Seyfried w 1740 roku ożenił się ponownie z Johanna Charlotte von Rahde (Rande). Miał czworo dzieci z tego małżeństwa: Charlotte Luise Tugendreich ur. Bieszków 30.12.1740, Carl Friedrich Siegmund ur.11.1.1742 zm. 1759, Henriette Sofie Erdmuthe ur. 5.9.1743 , Johann Erdmann Gottlob ur.13.12.1750 zm. 23.4.1818. Siegmund Seyfried zmarł 21.8.1753, a jego żona Johanna Charlotta von Reinsperg umarła 19.9.1756 w czasie podróży do Drezna.
W roku 1762 odnotowano duży pomór bydła w Bieszkowie. W tym czasie najstarszy brat Carl Friedrich Siegmund jest w wojsku i ginie w bitwie pod Wrocławiem. W 1774 roku wieś Bieszków przechodzi na brata Johanna Erdmanna Gottloba von Reinsperg. On ożenił się z Johanna Sofie Charlotte von Weiss i mieli synów:Carl Julius Erdmann, ur. Bieszkał 4.4.1787 i Friedrich Wilhelm ur. 29.8.1790.
Johann Erdmann Gottlob sprzedał Bieszków dnia 9.4.1802 za 28500 talarów dla Abrahama (Antona) Heinricha Augusta von Rabenau z Jaryszowa (Gersdorf).
Umowa kupna – sprzedaży była bardzo głośna w owym czasie. Kupujący bowiem zobowiązywał się do dożywotniego dostarczania dla sprzedawcy drzewo oraz inne dobra, a sprzedający miał prawo pierwokupu dobra w przypadku jego sprzedaży. Sprzedawca zastrzegał sobie też prawo do wolnego mieszkania we dworze. Jednak zmarł w Bieszkowie 23.04.1818r. w wieku 67 lat, został pochowany w grobie rodzinnym.

Abraham (Anton) Heinrich August von Rabenau ożenił się z Friederike Auguste von Meyer. Wieś posiadała w owym czasie jedynie 2 chłopów, 4 ogrodników i 8 chałupników. W 1805 roku odprzedał Bieszków za 45.000 talarów dla Karla Heinricha Wilhelma von Rothmaler. Który, w 1807 odsprzedał dla Wilhelminy Gottliebe von Lengnigk z domu Hansel za 48.000 talarów. Jej mężem był Carl August von Leng¬nigk.
Następnie wieś przeszła na ich córkę Juliane Henriette Auguste (ur. 17.7.1802, w Drożkowie).
W 1820 roku we wsi uruchomiono młyn wodny. W 1818 roku mocno podupadły majątek sprzedany zostaje za 27.000 talarów dla Gottlieba Reinsch (Rehnisch). W 1827 wieś została podzielona na gminę wiejską i szlacheckie dobro dziedziczne. On zmarł bez męskiego potomka. We wsi w tym czasie znajdowała się karczma i kuźnia. Dochodzi do wielu zmian w samej wsi i majątku. Wycięto wiele drzew, plantacje drzew orzechowych (1859r.), osuszono duży staw, przesłała działać dworska tłocznia. W 1840r. uruchomiono cegielnię.
W 1842r. dobro Bieszków sprzedano dla Augusta Büttnera za 36.500 talarów, który odsprzedaje ją rok później dla Johanna Friedricha Gaunitz. Od tego momentu właściciele zmieniają się bardzo często: 1861r. von Kopp , 1863r. August Wünsche i August Martin, kolejno Matthias von Lattorff , w 1885r. Hedwig Anna von Stülpnagel , 1907r. Walter Focking, 1914r. Hintzler, potem Max Goldmann, a w 1929 Hans Beyer .

Dobro szlacheckie Bieszków w 1929r. Obejmowało 235 ha, a w 1931r. zostało ostatecznie wykupione przez wieś i podzielone. W 1931 roku dwór został podzielony pomiędzy kilka rodzin, które w nim zamieszkały, ziemia została wykupiona przez rolników. Do roku 1939 we wsi mieszkało 265 mieszkańców.

 
 

Karty pocztowe i zdjęcia, okres do 1945 roku.

Bieszków, 1910r.
Bieszków, 1910r.
Bieszków, 1900r.
Bieszków, 1900r.
Bieszków, 1915r.
Bieszków, 1915r.


Źródła:
1. Götz Freiherr von Houwald, Die Niederlausitzer Rittergüter und ihre Besitzer, Band II Kreis Sorau, 1981r.
2. H.E.Kubach, Die Kunstdenkmäler des Kreises Sorau und der Stadt Forst
3. Materiały niemieckojęzyczne, wspomnienia byłych mieszkańców w posiadaniu autora.
Bronice do 1816 należały do posiadłości Gubińskich, dopiero od początku 16 wieku do posiadłości powiatu żarskiego. Była to posiadłość rodziny von Kalckreuth z Dłużka razem z wsiami Nowa Rola, Świbinki i Jasionna.
Eusebius von Kalckreuth w 1538 roku odziedziczył po ojcu dobra wraz z udziałami czynszowymi. Dobrami podzielił się z bratem Melchiorem, który był faktycznym właścicielem Bronic.
Melchior był żonaty (1542) z Anna von Köckritz, miał 3 córki, nie miał synów i jego część majątku przeszła na brata Eusebiusza. A ten sprzedał połowę Bronic dla swojego kuzyna Balthasar von Kalckreuth z Jasionnej. Doszło tu do sporu prawnego, (02.04.1562r.), który zakończył się zgoda na sprzedaż dóbr za kwotę 2800 talarów.
Balthasar von Kalckreuth ożenił się z Margarethe von Berge. A ta po jego śmierci wyszła za mąż za Leutharda von Schreibersdorf.
Miał dzieci Kacpra i Fryderyka oraz jeszcze jednego syna i 3 córki.
Bracia Caspar i Friedrich są też wymieniani w 1577 roku jako właściciele Jasionnej. Oni w 1574 roku stali się spadkobiercami Balthasara i właścicielami Bronic. Obaj bracia umarli bez męskich potomków.
Bronice przeszły na krewnego Adam von Kalckreuth. On ożenił się z Anna Maria von Kracht i miał synów: Georg Abraham, Balthasar, Wolf Dietrich, Eusebius i Christian. To Oni odziedziczyli dobro Bronice w 1633 roku a następnie sprzedali je dla Caspara von Wiedebach z Golina.
Caspar von Wiedebach zmarł zaraz po kupnie Bronic, a dobra przeszły na jego syna Nicola Fried¬richa.
W dokumencie z 14.6.1635 jako właściciele dóbr Bronice wymieniani są synowie Nicol i Friedrich oraz ich matka Katharina von Wiedebach z domu von Maxen.
Wkrótce też zmarł Nicol Friedrich von Wiedebach, a dobro Bronice (połowa) przeszło na jego brata Hansa von Wiedebach z Jasienia. W jego posiadaniu wieś była 6 lat.
W 1650 roku Bronice sprzedano dla Rudolfa von Bünau z Jasienia. Dobra te były wówczas bardzo zaniedbane. Rudolf von Bünau posiadał już w owym czasie Jasień, połowę Budziechowa (kupione w 1648), Lisią Górę, Zieleniec, Nową Rolę Świbinki, Jaryszówor, połowę Jabłonic. W 1644 ożenił się z Marianne von Wiedebach ze Świbnej (zmarła w 1669).
Po jego śmierci (31.10.1687) dobra podzielono pomiędzy jego synów Ru¬dolf i Heinrich. Rudolf otrzymał Jasień, Lisią Górę i połowę Budziechowa i Zieleniec, a Heinrich Bronice, połowę Nowej Roli i Świbinki.
Heinrich von Bünau z Bronic pozostawił po sobie w synów Rudolfa i Heinricha oraz 5 córek: Marianne Charlotte , Renate Sofie , Maria Marianne, Beate Luise, Erdmuthe Eleonore.
Podczas kiedy jego brat Rudolf miał 4 synów : Rudolf, Heinrich, Günter i Rudolf (Heinrich).
Syn Heinricha von Bünau - Rudolf van Bünau dnia 29.5.1724 ożenił się z Henriette Luise von Burgsdorf (ur.170l, zm.9.5.1763), nie posiadali męskich potomków. Mieli córki: Henriette Sofie Helene von Bünau (ur.25.11.1725,zm.21.3.1751) i Charlotte Friederike Augusta von Bünau (ur.1728, zm.1728).
Drugi syn Heinricha von Bünau także zmarł nie pozostawiając po sobie męskiego spadkobiercy. Cierpiał na chorobę umysłową.
Rudolf von Bünau pozostawił w spadku Bronice dla córki Henriette Sofie Helene von Bünau i jej mężowi kapitanowi Caspar Heinrich von Haugwitz.
Ona zmarła przy porodzie syna pozostawiając jedyną spadkobierczynię dóbr córkę Magdalene So¬fie Henriette von Haugwitz (ur. 27.3.1750, zmarła Jasień 26.3.1783). Ona odziedziczyła Bronice. Wniosła te dobra do małżeństwa z Abraham Gottfried Philipp von Rabenau z Jasienia.
Mieli 4 synów i dwie córki. Jedna to Hen¬riette Charlotte Philippine, a druga najstarsza (imię nieznane) żona Friedrich Adam von Stammer. Synami byli: Friedrich Philipp Sigismund (ur. 23.4.1771), August Abraham Heinrich (ur.1.5.1769, córka Juliane Henriette), Carl Gottfried (ur.20.3.1775, żona Antoinette Friederike Auguste von Wilcke, córka Ernestine Luise Laura), Ferdinand Balthasea ur.8.02.1780, żona Henriette Erdmunthe von Goeβnitz, mieli trzech synów).
Po śmierci matki Henriette Sofie Helene von Bünau dnia 26.3.1783 dobra zostały sprzedane.
Bronice w 1790 sprzedano dla jasieńskiego mieszczanina Johann Christian Simon.
W roku 1818 za 29.943 rodzina Simon sprzedała Bronice dla Carl Andreas Ferdinand von Meyer.
Wieś w 1844 roku liczyła 231 mieszkańców. Część posiadłości szlacheckich w 1843r. były w posiadaniu Carl Hermann Seydel. W 1860r. 666 morgów ziemi należało niejakiego Jo¬hannesa.
Późniejszymi posiadaczami dobra Bronice, które w 1885 roku obejmowało 175 ha byli: Paul Krause (1870), Prem.Lt.v.Lüdecke (1872) , Ferdi¬nand Tesch (1879/85) i Robert Tesch (1896), Karl Fuhrmann (1898), Georg Nielow (19o3/o7), Oberstleutnant Wilhelm Müller (gest.1959 in Hersbruck) (1915).
Dobra szlacheckie ostatecznie w 1930 roku zostały podzielone.

Opracował: S.Górski , Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
Źródła:
1. Götz Freiherr von Houwald, Die Niederlausitzer Rittergüter und ihre Besitzer, Band II Kreis Sorau, 1981r.
2. H.E.Kubach, Die Kunstdenkmäler des Kreises Sorau und der Stadt Forst
3. Materiały niemieckojęzyczne, wspomnienia byłych mieszkańców w posiadaniu autora.

Serwis wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Są one wykorzystywane w celu zapewnienia poprawnego działania serwisu. W każdej chwili możesz dokonać zmiany ustawień dot. przechowywania plików cookies w Twojej przeglądarce. Korzystając z serwisu wyrażasz zgodę na przechowywanie plików coockies na Twoim komputerze. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive Module Information